- O, witamy naszą konkurencję – Rafał i Krzysiek z trójmiejskiej Navigatorii pojawili się w bazie zawodów. Startując razem z Adamem z Napieraj.pl czułem się nieswojo w roli faworyta zawodów – Adam z Gawłem wygrali zeszłoroczną edycję.

DyMnO – rajd krótki, ale jakże treściwy. Jako że Marcin zaklepał parę już dużo wcześniej, zaczęłam poszukiwania partnera, a na mój anons szybko odpowiedział Bartek. To przesądziło o wyborze trasy ekstremalnej, choć nęciły i kusiły mnie również pozostałe i czułam się jak ten nieszczęsny osiołek, który chciałby zjeść wszystko naraz, ale głupio postawiono go pomiędzy dwoma żłobami.

Wszystko zaczyna się dużo wcześniej. Na tyle wcześnie, że nie zdaję sobie jeszcze sprawy z tego, na co się porywam. 350 km? Pogórze Przemyskie? Potem widzę swoje imię na liście startowej AT, i to na trasie masters, a zegar odlicza dni do startu. Klamka zapadła!

Najważniejsze – to dojechać na start w komplecie, z całym sprzętem, na czas! Nie bez pewnych perypetii, ale jakoś się udaje ta trudna sztuka. Startujemy w nowym składzie, wraz z rajdowym wyjadaczem Hiubim i kompletnym nowicjuszem Damianem, który od razu skacze na głęboką wodę wybierając się na zimowy, długi rajd. Przepaki zdane, batony po kieszeniach, mapniki przykręcone do kierownicy, ruszamy na podbój Olsztynka i okolic!

Po lewej światło księżyca kładzie się na mgłach nad łąkami, z których tu i ówdzie wyłania się samotne drzewo czy płot. Mówię, że to zen-krajobraz. Piotrek mówi, że to nie zen, tylko nuda, i żebyśmy lepiej biegli. Jesteśmy na końcu stawki…